Zenuw-achtig

Vandaag zag ik een paar bibberende handjes. Het blad ritselde als in de wind. Achteraf blijkt het dan om de meest casual presentatie in de geschiedenis van presentaties te gaan. He, voor niets zo opgejaagd.

Vroeger zou ik daar net zo gestaan hebben. Het papier een beetje verfrommeld, kraak in de stem en beginnende okselvijvers. Maar op 1 september een aantal jaar geleden heb ik al mijn zenuwen opgebruikt. Ik ging los door mijn voorraad heen tijdens mijn thesisverdediging aka een gezellig onderonsje met promotor en lector. Sinds toen heeft enkel de eerste aflevering van elk nieuw seizoen van blind getrouwd, mijn innerlijke criticus en paranoia voor twee seconden de lichtste zenuwtrek in mijn lichaam veroorzaakt. Op van de zenuwen?

Als het leven vanaf nu een aaneenschakeling is van nooit meer zenuwachtige momenten weet ik niet of ik daar blij om mag zijn. Want wat als de allermooiste momenten mij niet meer op mijn paard krijgen? Of als risico’s nemen onverantwoord wordt omdat ik mijn common sense in dat lokaaltje op de derde verdieping vergeten ben? Verklaren ze je dan gewoon voor gek?

Advertenties
Zenuw-achtig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s