I’ve been reading (autumn edition 2)

Om het jaar feestelijk af te sluiten, ziehier het allerlaatste bookreport van 2017.

De verwarde cavia – Paulien Cornelisse

Op aanraden las ik dit boekje van Paulien Cornelisse. Het mocht gerust eens zo lang zijn. Een hele dag op de zetel en je hebt het uit. Ideaal voor al je saaie, verplichte familie- en kerstbijeenkomsten. Ga ervoor. Alleen al voor de achterflap – “Eindelijk, een boek over een cavia die op kantoor werkt” – zou je het boek moeten lezen. Dan komt daar nog eens bij dat Cornelisse een echte woordkunstenaar is én hilarisch. Taal is zeg maar echt haar ding. Vraagje: wat doe jij de hele dag op het werk?

In elke vrouw schuilt haar moeder – Marnix Peeters

Ik had een existentiële crisis verwacht, maar kreeg in de plaats een aha-erlebnis. Het leven.. Dit absurde verhaal van Marnix Peeters gaat in essentie wel over vrouwen die op hun moeder lijken, maar toch vooral over hoe raar dit leven is. Een gravin en haar dactylograaf jawel, tevens een Nigeriaanse vluchteling, schrijven een (meta)boek met de zeer passende titel In elke vrouw schuilt haar moeder. Dat doen ze natuurlijk niet zomaar. Doldwaze omstandigheden dwingen hen om op de vlucht te schrijven. Dan zijn er nog de dwergkinderen van de gravin, een ontslagen arm der wet, een papegaai en een doofstomme butler. Niet te vergeten – mijn favoriete personage – de Duitse huishoudster Helga Glatzer-Schneeberg, een vrouw naar mijn hart(?). Als je nu denkt ‘amai, raar!’ lees dan de eerste tien pagina’s maar eens.

Winter in Amerika – Rob Van Essen

Dit is een boek zoals Herman Koch het zou schrijven – en dat bedoel ik als een compliment. Ik had nog nooit van Rob Van Essen gehoord, maar ben na Winter in Amerika zeker fan. De oude schrijver Winter probeert zijn herinneringen aan een mooie tijd in Amerika op te schrijven voor zijn memoires. Zijn uitgever Katja Ouwehand moet de uitgeverij redden met een voltreffer, een bestseller en vertrouwt daarvoor op Winters geheugen. Ondertussen zoekt ze ook haar eigen geluk bij oude bekenden. Weer een voorbeeld van het feit dat een roman ook best over een klein verhaal kan gaan. Het zit hem in de eenvoud.

Phileine zegt sorry – Ronald Giphart

Ik was helemaal weg van mijn eerste én tweede contact met Giphart. Ik ook van jou en Lieve waren heel bijzonder voor mij. Misschien zelfs zo bijzonder dat Phileine moeite had de rest te overtreffen. Dat komt ervan als je over de bitch loopt uit te hangen. Toch vind ik het heerlijk hoe Giphart met een non-verhaal – wat gebeurt er eigenlijk in dit boek? – toch meer dan tweehonderd pagina’s kan volschrijven en dat ik ze dan ook nog eens graag lees. Phileine is nu wel de nummer één vrouw ik nooit hoop tegen te komen.


De oplettende lezer merkte iets op. Dit zijn allemaal Nederlandstalige boeken geschreven door Nederlandstalige schrijvers. Met andere woorden: niemand moest (taal)grappen en emoties van de ene taal naar de andere taal vertalen. In de meeste gevallen heb ik er ook gewoon geen problemen mee, maar je hebt vast al eens een (vertaald) boek vastgehad dat eigenlijk niet zo vlot las. Dat kan dan natuurlijk ook aan de schrijfstijl van de auteur liggen. Desalniettemin – het hoge woord is eruit – kijk ik met een schuin oog naar de vertaler in kwestie. Lang verhaal kort: in 2018 wil ik meer moedertaalboeken lezen en jullie vervolgens verblijden met mijn ongezouten mening. Tot dan!


Veel meer meningen over veel meer boeken vind je hier. Welke boeken las jij in 2017?

Advertenties
I’ve been reading (autumn edition 2)

Een gedachte over “I’ve been reading (autumn edition 2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s