Een nieuwe cover: I love Dick – Chris Kraus

Op de (originele) cover van dit romantische uitziende romannetje staan de volgende woorden: “Dit is het belangrijkste boek over mannen en vrouwen dat de afgelopen honderd jaar is verschenen”, aldus Emily Gould, journalist bij The Guardian. En dus dacht ik, heel naïef, dan moet het wel een baanbrekend romantisch verhaal zijn. De titel – I love Dick – bevat naast een heerlijke woordspeling (excuses..) een luchtig kantje en iets verraderlijk onbetrouwbaars.

Over het boek

Chris Kraus, een negenendertigjarige experimentele filmmaker en haar man Sylvère Lotringer hebben al jaren geen seks en (nog geen oorzakelijk verband hier) gaan op bezoek bij Dick, een collega van Sylvère. Deze man – die zijn naam niet gesloten heeft (nogmaals, excuses..) – veroorzaakt als kleine waterdruppel een tsunami in Chris’ innerlijke dal van emoties. Ze is op slag verliefd en (samen met Sylvère) bombardeert ze Dick tot het onderwerp van haar volgende project: een grensverleggende brievenroman die u in de vorm van het boek I love Dick kan lezen.

Het boek begint als een heel herkenbare situatie. Er gebeurt iets en dat iets houdt je vervolgens constant bezig. Je denkt erover na, jaagt je erover op en spendeert veel te veel uren aan het herhaaldelijk influisteren bij jezelf dat het allemaal zo erg niet is. Maar dat is het eigenlijk wel. Chris besluit na het bezoek aan Dick dan ook haar gevoelens op te schrijven omdat ze precies dat gevoel heeft dat ze zich opjaagt over niets. Negentig bladzijden aan brieven later blijkt niet alleen dat Sylvère na tien jaar huwelijk nooit van haar heeft gehouden, ook komt ze tot de conclusie dat vrouwen dringend op gelijke voet met ‘de man’ mogen worden gesteld. Dick aan de andere kant voelt zich door Chris en Sylvère misbruikt. Hebben zij het recht wel Dick te ontleden en te beschrijven? Ook in de jaren 90 werd er duidelijk aan schending van de privacy gedaan, aldus meneer D.

Ja, u dacht ook dat het een fris en frivool liefdesliedje was, niet? Na een mug die terecht verandert in een olifant wijdt Kraus uit over verschillende diepgravende onderwerpen. Met  vooroplopend het feminisme, gevolgd door vrouwen in de kunstwereld, mannelijke kunstcritici, filosofie, schizofrene wezens en handelingen, de vrouw als lustobject en relaties allerhande. Verwarrend én om van te smullen, dit boek.

De beste zin

Om jullie verlangen dit boek ‘op jullie nachtkastje’ te leggen – zo raadt Alma Mathijsen ons op de achterflap aan – nog wat aan te wakkeren, ziehier een greep uit de woordencombinaties in de vorm van de (door mij gekozen) beste zin uit I love Dick. Ik citeer:

“Schaamte is wat je voelt wanneer je hebt toegestaan dat iemand je over bepaalde grenzen trekt – en je je drie dagen later verscheurd voelt door verlangen, paranoia, etiquette, en je jezelf afvraagt of ze zullen bellen.” – een eerder uitgebreide definite van schaamte, gezien van Chris’ perspectief, in de hoop dat Dick haar zal bellen.

Of toch deze: “Ik denk dat het simpele feit dat vrouwen praten, zijn, paradoxaal, onverklaarbaar, brutaal, zelfdestructief maar boven alles publiekelijk het meest revolutionaire ter wereld is.”

En omdat ik niet kan kiezen (ha! vrouwen!) eentje om het af te leren: “Soms is toeval echt deprimerend onvermijdelijk.” – waar! En daarom officieel de beste zin.

De nieuwe cover

Ik dacht er even over na op de blog een aparte pagina te voorzien met literaire (en iets minder literaire) aanraders. Twee minuten later bedacht ik me dat dat niet zo’n goed idee was. Ik zou toch nooit iets schrijven over een boek waar ik niet helemaal weg van ben. Want zoals je ziet – en als je tot hier bent geraakt -, als ik een boek goed vind, komen de woorden vanzelf en gaat een tienregelige recensie op een aparte pagina zijn doel volledig voorbij. Meteen schoot een ander idee me te binnen: ik maak een nieuwe cover voor het boek. Niet met de bedoeling de originele cover(s) af te breken. Wel om mezelf een extra uitdaging te geven.

artboard-1

(mijn cover voor I love Dick – idee en ontwerp door le me, Sien Wevers)

Wie het boek gelezen heeft, zal meteen begrijpen waarom ik in mijn ontwerp kies voor de cactus. Misschien niet meteen het algemeenste beeld dat dit boek oproept, maar zeker een statisch beeld dat in mijn hoofd is blijven hangen. Dus zoals altijd: don’t judge a book by its cover!

I love Dick werd voor de eerste keer uitgebracht in 1997 en werd in 2016 vertaald vanuit het Amerikaans (zo vermeld het boek zelf) door Evi Hoste en Anniek Kool. Twee dikke pluimen hier want de cultuurkritische taal van Kraus is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Mocht het nog niet helemaal duidelijk zijn: dit is een echte aanrader!

stars

Ook leuk om te lezen: An abondance of Katherines – John Green & All the bright places – Jennifer Niven. Meer girlpower nodig? Lees dan I am Malala.

Advertenties
Een nieuwe cover: I love Dick – Chris Kraus

5 gedachtes over “Een nieuwe cover: I love Dick – Chris Kraus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s