Currently: July

De maand zit er alweer op. Clichés en al. Juli ging snel en traag, met overvolle en bijzonder lege dagen. Zonnend, lezend en wachtend liet ik me van het begin naar het einde drijven. De boeken stapelen zich op en ik moet dringend terug naar de bib. Of toch voordat ik mijn eerste centjes aan bibliotheekboetes moet spenderen. Hier is ie. Currently

reading // The Hate U Give, geschreven door Angie Thomas. In het Nederlands omdat mijn bib nu eenmaal zo is. Een uitgebreid verslag volgt, maar ik kan alvast verklappen dat ik erg onder de indruk ben. En dat iedereen dit boek moet lezen!

watching // Game of Thrones. En ja, daar sta ik zelfs om 3u ’s nachts voor op. Het houdt me de hele week bezig en zo leef ik van aflevering tot aflevering. Ik heb ondertussen zowat alle mogelijke ‘theorieën’ over alle levende (en dode, let’s be honest) personages bekeken. Ook alle panels en interviews. Ook die van 50min en meer. (zeker kijken: panel tijdens San Diego Comic Con)

obsessed with // mijn nagels. Nog tot eind augustus is er een Essie nailbar in Maasmechelen Village. Dus ik weet niet wat ik met mijn geld zal doen wanneer de zomer voorbij is.

going to // alle rommelmarktjes. Vandaar de overvloed aan roze pony’s. Omdat ik er geen kocht, heb ik er maar een foto van gemaakt. Ik tikte wel enkele lp’s op de kop en zo groeit mijn collectie aan een bijzonder traag tempo met zomerse pieken. Het is oké.

biking and hiking // Als de oudjes op vakantie zijn, kunnen wij ook eens op ons gemak tegen 24km/u gaan fietsen. Met de elektrische tweewielers.

waiting for // augustus. En de herfst als ik eerlijk moet zijn.

Je zal nooit meer hetzelfde zijn. Vaarwel lieve juli.

 

Currently: July

The heart of it | podcast by Estée Lalonde

Aan hen die de geboorte van deze blog hebben meegemaakt of die het ooit hebben volgehouden te blijven scrollen – de lange weg naar het einde (of beter gezegd begin) van deze blog: proficiat. Er valt wat te zeggen over mijn allereerste bericht (lees hier YouTube Vibes) waarin ik bijna eeuwig liefde verklaar aan drie vrouwen op YouTube.

1) Shay Mitchell, who? Ik haakte af halverwege seizoen 5 van Pretty Little Liars, maar hield vol tot het einde van seizoen 6. Na afloop van de allerlaatste (?) aflevering heb ik gewoon even gegoogeld wie A/A.D is. Bespaarde me een hoop tijd.

2) Amelia Liana, who? Ze faket minstens de helft van haar Instagram foto’s, wist alle ‘negatieve’ en/of kritische comments en schrijft vervolgens blogposts over haar Image Principles waarin ze rond de pot blijft draaien en vooral het woord Photoshop niet uitspreekt.

3) I FREAKING LOVE ESTEE! En dus voelt het als mijn plicht om jullie met de volgende mededeling te verblijden: ze heeft een podcast!

EstéeLalonde_Podcast_864x432

Iets meer dan 6 maanden geleden begon ik (opnieuw) podcasts te luisteren. In het meervoud deze keer. (Ik was eerder obsessed door het eerste seizoen van Serial.) Voornamelijk om mijn hoofd bezig te houden tijdens het fitnessen en om de vervelend luide ‘sportmuziek’ te vermijden, keerde ik terug naar de podcast app. Twee en een halve shows stolen mijn hart, waarover later meer.

De Pilot van Estée’s The heart of It heeft alles om jou (mij) te overtuigen volgende week weer te luisteren en de bio belooft alleen maar goeds:

“In this series, lifestyle blogger and author, Estée Lalonde explores subjects close to her heart, through the unique experiences and perspectives of her guests. This season, it’s all about women. From makeup to identity, tattoos to strength, Estée talks to fascinating individuals from all walks of life as they share their personal stories in a celebration of all things female.”

Protest is een frisse wind in het verzadigende podscastlandschap. Professioneel en vernieuwend. Zware uitspraken hier. Of ligt het aan mijn zwak voor Nasty Women? Oordeel vooral zelf. Let me know wat je denkt in de comments.


Afbeelding via Radio Wolfgang (link)

The heart of it | podcast by Estée Lalonde

Hool – Philipp Winkler | BOEK

Hool – een spijkerharde roman over een jonge hooligan – zou nooit in mijn handen beland zijn, mocht Evelien er geen thesis over geschreven hebben. Waar zo’n thesis al niet goed voor kan zijn. (En voor veel meer boeken moet je bij haar blog zijn!) Volgens de theorie ‘als iemand er een thesis over kan schrijven’ moest het boek dus wel meer dan een persoon kunnen interesseren. Zo geschiedde.

Heiko is een jonge hooligan die na wat vervelende gebeurtenissen thuis – het vertrek van zijn moeder, het alcoholgebruik van zijn vader, etc. – zijn toevlucht zocht in drank, drugs en voetbal, of toch het zodanig hevig heilig supporteren voor een bepaalde ploeg dat het bijna ziekelijk wordt. Hannover 96 is die gelukkige voetbalploeg waar Heiko en zijn vrienden maar al te graag voor op de vuist gaan.

Schrijver Winkler beleefde het hele hool-gebeuren ooit van dichtbij wat maakt dat dit boek meer is dan een verhaaltje over een jonge gast die het rechte pad even kwijt is. Ik zou het boek na twintig pagina’s hebben opgegeven als het verhaal niet zo innemend meespelend zou zijn als het is. Ik voelde na twee alinea’s al een soort van medeleven dat veel personages nooit krijgen van mij. Wat niet weg neemt dat Heiko ronduit een marginaal geval is. Maar op de een of andere manier kan je als lezer begrijpen waarom je met de supporters van een rivaliserende ploeg zou afspreken om op elkaar te blijven kloppen tot er nog maar een zieltje bij bewustzijn is: een nooit eerder beschreven groepsgevoel.

Het boek is een aaneenschakeling van hilarisch omschreven passages, geheel ‘uit het leven gegrepen’ en ontroerende flashbacks, die een pijnlijk verleden vertellen. Dat in combinatie met het nodige potje humor zorgt voor stukjes als deze:

“Op de witte stang die het veld scheidt van de toeschouwers hangen de vaders en moeders. Vooral vaders. Twee van hen staan niet ver bij me vandaan. Als ik ze zie word ik al misselijk. Jack Wolfskin-jacks. Nette broeken. Actief-ademende sportschoenen voor bejaarden. Ik geef niet zoveel om uiterlijkheden, maar het gaat om de relatie tussen dit, tja, uniform mag je wel zeggen, en wat deze snuiters aan verbale diarree produceren. Terwijl hun hangbuik de grond bijna raakt, leunen ze losjes op de stang en doen ze een potje ‘wie heeft hier de grootste?’ Wie het dikste salaris, wie de meest luxe vakantie, wie heeft de laagste prijs uitonderhandeld voor het verhogen van de carport, zodat de nieuwe, volstrekt overbodige gezin-SUV eronder past, ook al was de oude stationcar nog prima. Ik zou het liefst meteen op ze afgaan en ze allebei een flinke bitchslap verkopen.” (Philipp Winkler)

Het enige, niet te verklappen minpunt: het einde.

Hool – Philipp Winkler | BOEK

I’ve been reading (deel 2)

Het is bijna niet te geloven dat ik het eerste leerjaar overleefde met leesniveau 0. Ja, nul. Als in het laagste en dus eigenlijk geen leesniveau. Toen ik zes jaar later voor mijn plezier een boek las, dachten ze thuis dat ik ziek werd. Het kind dat niet wilde oefenen, leest. Het kind dat huilende van de zenuwen haar leestest drie keer opnieuw moest gaan doen, leest. Het kind dat nooit leesniveau 9 haalde, you know.. LEEST op miraculeuze wijze.

Om nu mijn niveau rustig op de bouwen, koos ik voor een dun, een dik en een iets daar tussenin boek. Het hele leesniveauspektakel en ‘in de bib mag jij alleen boekjes kiezen met rode bolletjes’ lieten zijn sporen na, dus ik doe het rustig aan. Op mijn eigen tempo lees ik nu gemakkelijk meer boeken dan alle kinderen met niveau 9 uit mijn klas ooit zullen lezen. U ziet het, het houdt me bezig, dit onverwerkt trauma.

174 pagina’s

Geen jalapeños – Thomas Beijer // Ik was niet onder de indruk van de titel van dit boek. Ik bedoel, jalapeños? En dan ook nog eens geen. Op hoeveel mogelijke manieren zou je het woord zelfs kunnen uitspreken? Maar een uitzonderlijk schrijftalent – zoals op de cover wordt beweerd – is ie wel. De nacho’s zonder kaas en jalapeños staan bijna metafoor voor een leven dat te weinig voldoening geeft. Arthur, het hoofdpersonage, heeft duidelijk last van een quarterlife crisis op z’n dertigste. De pianist en zijn vrienden (wanneer is iemand een goede vriend?) hebben het moeilijk met de liefde en het leven. Een tragikomisch verhaal dat ik als trage lezer in enkele uren uitlas. Aanrader voor de liefhebber van het kleine verhaal zonder wereldschokkende gebeurtenissen.

311 pagina’s

De wezens – Matt Haig // Matt, waar zal ik beginnen? In de eerste plaats liet ik me verleiden door de achterflap. Het boek zou “een wonderlijke kruising tussen Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht en The Man Who Fell to Earth” zijn. Laat die eerste titel nu een van mijn favorieten zijn. Ik was meteen verkocht. Vervolgens bleek de originele titel van het boek The humans te zijn. Mensen dus.. Het verhaal is dan ook nog eens een mix tussen sciencefiction en de hopeloze realiteit. Met momenten vond ik het boek gewoon te melig voor woorden, maar met een zekere waarheid. Voor iedereen die het boek niet wil lezen deze quote: “Net als religie barst de geschiedenis van de mensheid van de deprimerende dingen als kolonisatie, ziektes, racisme, seksisme, homohaat, klassenbewust snobisme, milieuvervuiling, slavernij, totalitarisme, militaire dictaturen, uitvindingen waar ze niet mee kunnen omgaan (de atoombom, het internet, de puntkomma), het afgeven van slimmeriken, het verheerlijken van dwazen, verveling, wanhoop, repeterende instortingen en rampen in het landschap van de psyche.” De hond op de cover maakte alles goed. En dat mopje over de puntkomma ook.

701 pagina’s

American gods – Neil Gaiman // Een paar weken geleden begon ik de gelijknamige serie te kijken (een verfilming van deze klepper van een roman). Het is iets met rare verhalen die soms gewoon niet te volgen zijn – en je moet ze ook niet willen volgen want zo werkt het niet. Eerlijk is eerlijk, ik las het boek omdat ik moest weten hoe het verder ging. Het eerste seizoen toont namelijk nog geen derde van het hele verhaal. En ben ik blij dat ze dit boek in onze bib hadden. Het hoofdpersonage, Shadow Moon, is weer een vrij man. Zijn reis van de gevangenis naar zijn vrouw Laura brengt wat onverwachtse wendingen met zich mee. Het blijkt een groot opgezet spel van de ‘old gods’. De arme goden die ooit naar Amerika afreisden, maar helemaal in de vergetelheid zijn geraakt. Ze willen het in een strijd opnemen tegen de nieuwe goden. Maar het boek is veel meer dan een fantasieverhaal over een jonge man en de goden. Liefde, trouw, bedrog, immigratie, vooruitgang, geloof, religie, offers en opoffering, de dood, etc. Het lijstje is oneindig. De enige manier om te begrijpen waarover het boek gaat, is door het te lezen. Voor- en/of nadeel: je bent er minstens een week zoet mee. Enjoy!

Q: Welke boeken staan op jouw lijst deze zomer? Om de een of andere reden wil ik alleen nog Giphart lezen.

I’ve been reading (deel 2)

Ik ook van jou.

In een ver verleden – ook wel aangeduid met de term ‘het 6e middelbaar’ – had ik rond deze tijd (ongeveer) een mondeling examen Nederlands. Ik las het boek Het Parfum van Patrick Süskind. Het boek was om onuitgesproken redenen *kuch, een film* een populaire keuze en dat leidde tot het ontstaan van maar liefst acht vragenreeksen. Ik koos fiche 8 en kon vrijwel geen enkele vraag beantwoorden. Streber die ik was/ben, had ik wel een fragment (uit een ander boek) gelezen om extra en achteraf bekeken noodzakelijke punten te sprokkelen. Iets van Giphart. Hilarisch (en) realistisch. Dat ik zijn andere werken ook goed zou vinden.

Vijf jaar later, dat verre verleden.. Ik lees op de trein richting Antwerpen Ik ook van jou van diezelfde Ronald Giphart. Op tig momenten moet ik me inhouden om niet in lachen en/of tranen uit te barsten. Het is alsof ik mezelf vind in een boek dat drie jaar voor mijn geboorte het levenslicht zag. Ik voel waarom ik schrijf en ook waarom een “wereldschokkend debuteren voor mijn 18e” er nooit heeft ingezeten. Hoe kan het dat een boek uit 1991 en een leerkracht uit 2012 mijn leven vandaag regenboog kleurden?

You had me at het begin van de twee alinea. “De grap van mijn leven is dat nooit iets gaat zoals ik denk dat het zal gaan.” Een jonge schrijvende Ronald en zijn al even blakende jonge vriend Edgar Fräser besluiten het schrijven even te laten en vertrekken voor enkele dagen naar de Dordogne. Onder het motto van “grote queeste naar literatuur en seks” kanoën de twee verveeld door de Zuid-Franse streek. Als er dan een kano met twee jonge vrouwen passeert, weten ze niet wat zeggen. Ze besluiten een kwartier te wachten en beginnen dan als gekken te peddelen in de hoop dat hun zoektocht niet al te droog zal eindigen.

De ster van de show? Fräser!  Met uitspraken als “Liefde is: als zij dood gaat necrofiel worden” is hij je nieuwe beste vriend en ook meteen je wingman. Hij noemt zichzelf de generatie zonder honger, zonder oorlog, zonder problemen. En over gelukkig zijn heeft nog nooit iemand een goed boek geschreven dus probeert hij in een wanhopige poging dan maar de kano te laten kantelen terwijl hij nog wat aardappels met paprika eet (paprikachips). “Jong, knap, bedroefd en totaal verliteratuurd.”

Tussen de stukjes avontuur krijgen we ook het verhaal van Ronald en Reza: een liefde gedoemd om te mislukken, een relatie die al de liefde uit je lijf zuigt, maar nooit iets teruggeeft. Als het boek vandaag werd uitgebracht, kreeg het vast en zeker de stempel van quarterlife crisis meets fatale liefde. Maar ook nu zou het boek een topper zijn omwille van zijn typisch Nederlandse (Hollandse) liefderatuur, rechttoe rechtaan zonder doekjes erom en om zijn hilarisch (hedendaagse) uitspraken. Er komen dan wel geen laptops en smartphones aan te pas, maar Vogue van Madonna maakt een uiterst hippe appearance en vrijen zonder anticonceptie was ‘toen ook al’ not done.

Dertig procent van mij wou dat ik dit boek al veel eerder had gelezen. De overige zeventig procent gelooft heilig in het vlindereffect en vindt het prima zo. Het maakt deze week alleen maar mooier. En als je dan toch met je boek onderweg bent naar Antwerpen, ga dan donuts eten bij Hoeked en neem een trein met vertraging. Ook: het is waar wat ze zeggen. Don’t judge a book by its cover. Geniet van het weer. Voetjes in het water. Veel succes met de laatste loodjes. Verder geen mededelingen meer. Doei. PS: allemaal Giphart lezen deze zomer. Andere boeken lezen? Ook goed.

Ik ook van jou.

Mini Docu: Jeff Koons

Ik overweeg voor de derde keer deze week een imaginaire carrièreswitch. (U weet, ik heb nog geen carrière, laat staan een eerste jobke. Dat geheel terzijde.) Vandaag word ik mini documentairemaker en mijn grote voorbeeld is Oscar Boyson. Als ik dit filmpje nu nog twee keer bekijk, wil ik vast kunstenaar worden. Ik ben ook al content met ‘hulpje van’.

Acht minuten van uw tijd en Koons stijgt zeker naar een hogere plaats in uw lijstje van favoriete kunstenaars. En ik wil alleen nog voice-over video’s bekijken als ze door Scarlett Johansson zijn ingesproken. Maar ook: er zitten drie levenslessen verborgen in deze mini documentaire.

“Kitch is a word I really don’t believe in.”

Ik ook niet, Jeff. Meer nog zelfs, ik wil nu heel graag aan de slag met Play Doh en alle mogelijke opblaasfiguren. Om dan te gebruiken als decoratie.

Ge hoeft het zo allemaal nog niet te weten als ge 24 zijt.

Met een minimum aan 12 maanden – maar laten we eerlijk zijn, op je dertigste geldt dit statement toch ook nog (!?) – ben ik weer even gerustgesteld. Ik zal wel iets bedenken tegen de tijd dat het niet meer sociaal aanvaardbaar is om ‘het niet te weten’.

“Make money the old-fashioned way.”

Geen geld om kunst te maken? ’t Kan nogal duur uitvallen hè, zo’n collectie stiften en verftubes. Get a job. Als kaartjesverkoper bij je favoriete kunstmuseum. Sneak your way in. Duh.

Welke carrièreswitch overweeg jij?

Mini Docu: Jeff Koons

I’VE BEEN READING

In mijn ‘dingen voor dit jaar’ stond het mega ambitieuze plan om Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Márquez te lezen. Ik zeg mega ambitieus omdat ik het vorige maand probeerde en ik welgeteld 52 pagina’s heb gehaald voor ik het moest opgeven. Het is iets met dode schrijvers. Ik kan ze maar moeilijk lezen. John Steinbeck (hoewel interessant en vlot leesbaar), Eduard Douwes Dekker (hilarisch, maar waar gaat de verhaallijn naartoe?) en Jan Cremer (nog niet eens dood) staan ook al op het lijstje. Misschien wil ik gewoon te graag de klassiekers van de (wereld)literatuur lezen.

Dus gooi ik het voorlopig over een andere boeg en kies ik simpelweg mijn eigen klassiekers. Met trots en met instagramfoto stel ik ze aan u voor..

1 / Holding up the universe – Jennifer Niven

Na het lezen van All the bright places was ik een beetje verliefd geworden op Niven en dus kocht en las ik met veel plezier nog een werk van haar hand. Ik wil niet zeggen dat ik teleurgesteld ben, maar ik ben op zijn zachts gezegd ook niet wild enthousiast. In een paniekerige poging het young adult genre niet te ontgroeien las ik het in een ruk uit. Het komt allemaal goed met Libby en Jack. Niet dat ik iets anders had verwacht. Sommige delen vond ik puberaal romantisch in de positiefste zin van het woord. Andere passages waren dan weer goedkope Amerikaanse tienerserie slecht. Aan u de keus. Ik wacht gewoon rustig op een nieuwe bestseller van John Green om weer halsoverkop verliefd te worden.

2 / Extreem luid & ongelooflijk dichtbij – Jonathan Safran Foer

Tijdens onze laatste avond in Warschau kreeg ik dit boek, in de vorm van een dwarsligger, in mijn handen geduwd. (Dank u, Lore!) De vlucht naar huis voelde aan als een klein kwartiertje. Ik ben een trage lezer, maar deze roman leest als een sneltrein. De kleine, intelligente Oskar verliest zijn vader in de aanslagen op de Twin Towers op 11 september 2001. Hij start een zoektocht naar de waarheid (hoe is hij precies gestorven?) en bedenkt onderweg nog een paar uitvindingen, maakt een eenzame, bejaarde man gelukkig, toont zich van zijn charmantste kant en houdt een plakboek bij dat we ook echt te zien krijgen. Rouwen werd nog nooit zo mooi omschreven en ik was vooral onder de indruk van de verhaallijn door oma’s ogen.

3 / The shore – Sara Taylor

Zoals eerder vermeld: dit boek aan kortverhalen heb ik me laten aansmeren door mijn nieuwe beste vriendin Pandora Sykes. Alleen.. ze weet het nog niet. Maar over het boek dus. Een familiestamboom rolt zich in niet chronologische volgorde uit en onthult zo beetje bij beetje de gruwels die schuilgaan achter het idyllische landschap van de eilandengroep “the shore” voor de kust van Virginia. Geen light read zoals ze dat zeggen. Wel meesterlijk fascinerend. Ik was helemaal vergeten dat mysterieuze drama thrillers ook mijn ding zijn. Dus toch hoog tijd om young adult – als genre welteverstaan – achter mij te laten?

4 / En we noemen hem – Marjolein van Heemstra

Vijf sterretjes voor deze vers van de pers roman van Marjolein van Heemstra. In de zoektocht naar een naam voor de baby op komst raakt het hoofdpersonage (en schrijfster?) verzeild in een net van verhalen, weetjes en ‘zou’-berichten over een familielegende, een verzetsheld. Maar waar ze eigenlijk naar op zoek is, is een geschiedenis van feiten over een oom, die – zo maakt de context duidelijk en om zeer relevante redenen – ook wel eens bommenneef wordt genoemd. Een meeslepende queeste die voor mij net geen twee dagen duurde. Heerlijk (ont)spannend en groots in zijn kleinheid. Ik raad iedereen aan dit boek aan het begin van de zomer te lezen zodat er nog minstens zes weken overblijven voor het zoeken naar en ontrafelen van eigen familiemythes.

5 / Thuis ben je. Berichten van een Hotelmens – Arnon Grunberg

Thuis ben je waar je reïncarnatie als kat overweegt. Waar je je moeder hoopt te vinden. Waar de gelukszoekers jou zoeken. Als mijn favoriete schrijver-journalist kan Arnon Grunberg weinig verkeerd doen wat ‘berichten’ betreft. Misschien was het vooral de roze cover en het ‘leven uit je koffer’-gevoel dat me aantrok aan dit boek toen ik in de bib voor een overvolle rek stond. Uiteindelijk is het wel de stem van Arnon die ervoor zorgt dat ik ook dit boek in twee dagen uitlees. Met dezelfde vraag in het achterhoofd – wat betekent het om thuis te zijn? – kunnen alle stukken los van elkaar gelezen worden (zoals dat ook gedurende drie jaar op decorrespondent.nl kon).

Maar waarom zou je dat doen als je ook een boek kan lezen?

 

 

I’VE BEEN READING