Ik ook van jou.

In een ver verleden – ook wel aangeduid met de term ‘het 6e middelbaar’ – had ik rond deze tijd (ongeveer) een mondeling examen Nederlands. Ik las het boek Het Parfum van Patrick Süskind. Het boek was om onuitgesproken redenen *kuch, een film* een populaire keuze en dat leidde tot het ontstaan van maar liefst acht vragenreeksen. Ik koos fiche 8 en kon vrijwel geen enkele vraag beantwoorden. Streber die ik was/ben, had ik wel een fragment (uit een ander boek) gelezen om extra en achteraf bekeken noodzakelijke punten te sprokkelen. Iets van Giphart. Hilarisch (en) realistisch. Dat ik zijn andere werken ook goed zou vinden.

Vijf jaar later, dat verre verleden.. Ik lees op de trein richting Antwerpen Ik ook van jou van diezelfde Ronald Giphart. Op tig momenten moet ik me inhouden om niet in lachen en/of tranen uit te barsten. Het is alsof ik mezelf vind in een boek dat drie jaar voor mijn geboorte het levenslicht zag. Ik voel waarom ik schrijf en ook waarom een “wereldschokkend debuteren voor mijn 18e” er nooit heeft ingezeten. Hoe kan het dat een boek uit 1991 en een leerkracht uit 2012 mijn leven vandaag regenboog kleurden?

You had me at het begin van de twee alinea. “De grap van mijn leven is dat nooit iets gaat zoals ik denk dat het zal gaan.” Een jonge schrijvende Ronald en zijn al even blakende jonge vriend Edgar Fräser besluiten het schrijven even te laten en vertrekken voor enkele dagen naar de Dordogne. Onder het motto van “grote queeste naar literatuur en seks” kanoën de twee verveeld door de Zuid-Franse streek. Als er dan een kano met twee jonge vrouwen passeert, weten ze niet wat zeggen. Ze besluiten een kwartier te wachten en beginnen dan als gekken te peddelen in de hoop dat hun zoektocht niet al te droog zal eindigen.

De ster van de show? Fräser!  Met uitspraken als “Liefde is: als zij dood gaat necrofiel worden” is hij je nieuwe beste vriend en ook meteen je wingman. Hij noemt zichzelf de generatie zonder honger, zonder oorlog, zonder problemen. En over gelukkig zijn heeft nog nooit iemand een goed boek geschreven dus probeert hij in een wanhopige poging dan maar de kano te laten kantelen terwijl hij nog wat aardappels met paprika eet (paprikachips). “Jong, knap, bedroefd en totaal verliteratuurd.”

Tussen de stukjes avontuur krijgen we ook het verhaal van Ronald en Reza: een liefde gedoemd om te mislukken, een relatie die al de liefde uit je lijf zuigt, maar nooit iets teruggeeft. Als het boek vandaag werd uitgebracht, kreeg het vast en zeker de stempel van quarterlife crisis meets fatale liefde. Maar ook nu zou het boek een topper zijn omwille van zijn typisch Nederlandse (Hollandse) liefderatuur, rechttoe rechtaan zonder doekjes erom en om zijn hilarisch (hedendaagse) uitspraken. Er komen dan wel geen laptops en smartphones aan te pas, maar Vogue van Madonna maakt een uiterst hippe appearance en vrijen zonder anticonceptie was ‘toen ook al’ not done.

Dertig procent van mij wou dat ik dit boek al veel eerder had gelezen. De overige zeventig procent gelooft heilig in het vlindereffect en vindt het prima zo. Het maakt deze week alleen maar mooier. En als je dan toch met je boek onderweg bent naar Antwerpen, ga dan donuts eten bij Hoeked en neem een trein met vertraging. Ook: het is waar wat ze zeggen. Don’t judge a book by its cover. Geniet van het weer. Voetjes in het water. Veel succes met de laatste loodjes. Verder geen mededelingen meer. Doei. PS: allemaal Giphart lezen deze zomer. Andere boeken lezen? Ook goed.

Ik ook van jou.

Mini Docu: Jeff Koons

Ik overweeg voor de derde keer deze week een imaginaire carrièreswitch. (U weet, ik heb nog geen carrière, laat staan een eerste jobke. Dat geheel terzijde.) Vandaag word ik mini documentairemaker en mijn grote voorbeeld is Oscar Boyson. Als ik dit filmpje nu nog twee keer bekijk, wil ik vast kunstenaar worden. Ik ben ook al content met ‘hulpje van’.

Acht minuten van uw tijd en Koons stijgt zeker naar een hogere plaats in uw lijstje van favoriete kunstenaars. En ik wil alleen nog voice-over video’s bekijken als ze door Scarlett Johansson zijn ingesproken. Maar ook: er zitten drie levenslessen verborgen in deze mini documentaire.

“Kitch is a word I really don’t believe in.”

Ik ook niet, Jeff. Meer nog zelfs, ik wil nu heel graag aan de slag met Play Doh en alle mogelijke opblaasfiguren. Om dan te gebruiken als decoratie.

Ge hoeft het zo allemaal nog niet te weten als ge 24 zijt.

Met een minimum aan 12 maanden – maar laten we eerlijk zijn, op je dertigste geldt dit statement toch ook nog (!?) – ben ik weer even gerustgesteld. Ik zal wel iets bedenken tegen de tijd dat het niet meer sociaal aanvaardbaar is om ‘het niet te weten’.

“Make money the old-fashioned way.”

Geen geld om kunst te maken? ’t Kan nogal duur uitvallen hè, zo’n collectie stiften en verftubes. Get a job. Als kaartjesverkoper bij je favoriete kunstmuseum. Sneak your way in. Duh.

Welke carrièreswitch overweeg jij?

Mini Docu: Jeff Koons

I’VE BEEN READING

In mijn ‘dingen voor dit jaar’ stond het mega ambitieuze plan om Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Márquez te lezen. Ik zeg mega ambitieus omdat ik het vorige maand probeerde en ik welgeteld 52 pagina’s heb gehaald voor ik het moest opgeven. Het is iets met dode schrijvers. Ik kan ze maar moeilijk lezen. John Steinbeck (hoewel interessant en vlot leesbaar), Eduard Douwes Dekker (hilarisch, maar waar gaat de verhaallijn naartoe?) en Jan Cremer (nog niet eens dood) staan ook al op het lijstje. Misschien wil ik gewoon te graag de klassiekers van de (wereld)literatuur lezen.

Dus gooi ik het voorlopig over een andere boeg en kies ik simpelweg mijn eigen klassiekers. Met trots en met instagramfoto stel ik ze aan u voor..

1 / Holding up the universe – Jennifer Niven

Na het lezen van All the bright places was ik een beetje verliefd geworden op Niven en dus kocht en las ik met veel plezier nog een werk van haar hand. Ik wil niet zeggen dat ik teleurgesteld ben, maar ik ben op zijn zachts gezegd ook niet wild enthousiast. In een paniekerige poging het young adult genre niet te ontgroeien las ik het in een ruk uit. Het komt allemaal goed met Libby en Jack. Niet dat ik iets anders had verwacht. Sommige delen vond ik puberaal romantisch in de positiefste zin van het woord. Andere passages waren dan weer goedkope Amerikaanse tienerserie slecht. Aan u de keus. Ik wacht gewoon rustig op een nieuwe bestseller van John Green om weer halsoverkop verliefd te worden.

2 / Extreem luid & ongelooflijk dichtbij – Jonathan Safran Foer

Tijdens onze laatste avond in Warschau kreeg ik dit boek, in de vorm van een dwarsligger, in mijn handen geduwd. (Dank u, Lore!) De vlucht naar huis voelde aan als een klein kwartiertje. Ik ben een trage lezer, maar deze roman leest als een sneltrein. De kleine, intelligente Oskar verliest zijn vader in de aanslagen op de Twin Towers op 11 september 2001. Hij start een zoektocht naar de waarheid (hoe is hij precies gestorven?) en bedenkt onderweg nog een paar uitvindingen, maakt een eenzame, bejaarde man gelukkig, toont zich van zijn charmantste kant en houdt een plakboek bij dat we ook echt te zien krijgen. Rouwen werd nog nooit zo mooi omschreven en ik was vooral onder de indruk van de verhaallijn door oma’s ogen.

3 / The shore – Sara Taylor

Zoals eerder vermeld: dit boek aan kortverhalen heb ik me laten aansmeren door mijn nieuwe beste vriendin Pandora Sykes. Alleen.. ze weet het nog niet. Maar over het boek dus. Een familiestamboom rolt zich in niet chronologische volgorde uit en onthult zo beetje bij beetje de gruwels die schuilgaan achter het idyllische landschap van de eilandengroep “the shore” voor de kust van Virginia. Geen light read zoals ze dat zeggen. Wel meesterlijk fascinerend. Ik was helemaal vergeten dat mysterieuze drama thrillers ook mijn ding zijn. Dus toch hoog tijd om young adult – als genre welteverstaan – achter mij te laten?

4 / En we noemen hem – Marjolein van Heemstra

Vijf sterretjes voor deze vers van de pers roman van Marjolein van Heemstra. In de zoektocht naar een naam voor de baby op komst raakt het hoofdpersonage (en schrijfster?) verzeild in een net van verhalen, weetjes en ‘zou’-berichten over een familielegende, een verzetsheld. Maar waar ze eigenlijk naar op zoek is, is een geschiedenis van feiten over een oom, die – zo maakt de context duidelijk en om zeer relevante redenen – ook wel eens bommenneef wordt genoemd. Een meeslepende queeste die voor mij net geen twee dagen duurde. Heerlijk (ont)spannend en groots in zijn kleinheid. Ik raad iedereen aan dit boek aan het begin van de zomer te lezen zodat er nog minstens zes weken overblijven voor het zoeken naar en ontrafelen van eigen familiemythes.

5 / Thuis ben je. Berichten van een Hotelmens – Arnon Grunberg

Thuis ben je waar je reïncarnatie als kat overweegt. Waar je je moeder hoopt te vinden. Waar de gelukszoekers jou zoeken. Als mijn favoriete schrijver-journalist kan Arnon Grunberg weinig verkeerd doen wat ‘berichten’ betreft. Misschien was het vooral de roze cover en het ‘leven uit je koffer’-gevoel dat me aantrok aan dit boek toen ik in de bib voor een overvolle rek stond. Uiteindelijk is het wel de stem van Arnon die ervoor zorgt dat ik ook dit boek in twee dagen uitlees. Met dezelfde vraag in het achterhoofd – wat betekent het om thuis te zijn? – kunnen alle stukken los van elkaar gelezen worden (zoals dat ook gedurende drie jaar op decorrespondent.nl kon).

Maar waarom zou je dat doen als je ook een boek kan lezen?

 

 

I’VE BEEN READING

Currently: June

Long time no see, dus ik breng jullie even up to date met alles wat ik leuk vind at the moment. Sorry, maar ik heb dat soms, dat van die Engelse uitspraken beter in mijn zinnen passen dan Nederlandse alternatieven en dus roll ik with it. Jullie beter ook want het gaat er niet beter op worden. Het voelt intussen als een virus en misschien is het wel besmettelijk.. Maar dus, currently

applying // wild times en spannende avonturen hier en hier te lezen.

watching // de finale van Girls (HBO), mijn nieuwste favoriete serie – na Gilmore Girls uiteraard. Oké ik zal eerlijk zijn. Niet alleen de finale. Ook de zes volledige seizoenen en I’m loving it. Dus beginnen we gewoon opnieuw? Merk ook op dat ik eigenlijk heel late to the party ben: het laatste seizoen liep eind april af.

analysing // alle artikels die Manrepeller over het laatste seizoen van bovengenoemde series schreef. Heel veel analyses, observaties en vooral heel veel vragen. Ik probeer op basis van de artikels te beslissen wat ik met mijn leven moet doen. A la ‘hopeloze millennial zoekt creatieve bezigheid die genoeg geld oplevert voor zelfonderhoud’. (Het is niet zo erg als het lijkt. Maar het feit dat ik dit zeg, is misschien wel onrustwekkend? Argh!)

obsessed // door Lena Dunham. Ook hier: beetje laat voor het feestje – klinkt toch echt raar, nee? Wie heeft Not That Kind of Girl gelezen en is bereid mij te overtuigen dat ik niet nog een boek nodig heb? Want

reading // The Shore by Sara Taylor. Een boek vol kortverhalen die over de eeuwen heen door familiebanden aan elkaar hangen. Een eilandengroep voor de kust van Virginia lijkt niet veel te bieden te hebben. Dennenbossen, schelpenpaden, moerassen die oppervlakkig onschuldig zijn, maar eigenlijk grote gruwel verhullen. Meer kan ik niet verklappen.

listening to // mijn absoluut fa-vo-riete podcast The High Low Show door mijn favoriete journalistenduo Dolly Alderton en Pandora Sykes. Als je je nu afvraagt hoe ik aan een boek vol kortverhalen kom, dit is de verklaring. Als P. Sykes zegt dat het goed is, moet ik het lezen. Of een monsterlijk alter ego maakt zich meester over mijn lichaam en wil €10 betalen voor een express levering naar het verre Limburg.

loving // het mooie weer en de bijhorende rommelmarktjes. Alle shades of pink uit onze tuin. Fietstochten langs plaatsen waar ik nog nooit ben geweest (en op zo’n 5km van ons huis). Verjaardagsbloemen en het leven, you know.

writing // een nieuwe about me pagina. Check it out y’all. Stuur al je verzoekjes en suggesties naar mijn inbox.

Currently: June

To do na een sollicitatiegesprek

  • Terug naar het station wandelen want zo gaan we nooit aan die 10.000 stappen per dag geraken.
  • Onderweg tegen een jongen in een groen WWF t-shirt vertellen dat ik al jaren meter ben van een panda. Een halve leugen.. en drie meter verder ga ik plat op mijn gezicht. God straft onmiddellijk.
  • Donuts gaan eten bij Hoeked. Eén voor elke vraag die je vermoedelijk verkeerd beantwoord hebt.
  • Je auto terugvinden op de plaats waar je hem achterliet.
  • Seizoen 3 van Girls bingewatchen en jezelf schouderklopjes geven voor het feit dat je toch al twee sollicitatiegesprekken achter de rug hebt. Na de seizoensfinale gewoon verder gaan met het vierde seizoen, maar ook een nieuwe levenswijsheid in de vorm van een quote nastreven: “It’s made me want to find a hole in the world in the shape of me and just fill it up”
  • Bedenken wat je allemaal met dat eerste loon kan kopen. Na het overwegen van een Celine handtas, schaaltjes van Hay in diverse kleuren, een kilo macarons en de rugzak die je al hebt maar dan een maatje groter besef ik dat een luchtverfrisser voor in de auto echt een goede investering zal zijn. Of het meterschap van een panda.

(Ook het werkzoekersleven gegrepen.)

To do na een sollicitatiegesprek

Vandaag was echt absurd.

Ik werd deze ochtend wakker om 7u06.

Met de elektrische fiets van mijn mama reed ik naar de fietsdijk om daar met een schaar, die ik van thuis had meegenomen, wilde bloemen te plukken uit de berm. Terug thuis gekomen stopte ik de helft van de bloemen tussen de bladzijdes van een oude Witte Gids om ze te laten drogen. Van de andere helft maakte ik tekeningen alsof ze van een vierjarige zijn.

In de tuin van de buren stond een gigantische roze badeend. Op een aanhangwagen. En de rozen uit onze tuin zijn van kleur bijna even fluo.

Met moeite vond ik een parkeerplaats op het werk. Iedereen wil outlet kleren, outlet servies en veel te dure outlet thee kopen. En wafels met nutella voor maar €4. A volonté.

Ik zag een buggy – als in een kinderwagen – met daarin zes chihuahua’s. Met aan het uiteinde van de buggy een vrouw in zwarte legging en groene bodywarmer. Dit gebeurde omstreeks 15u02. 29,6 graden.

De velletjes op mijn kleinste rechterteen, die een overblijfsel van een blaar zijn, begonnen los te komen zoals het vel van een slang. De blaar was het gevolg van een wandeling met nieuwe schoenen, geen sokken. De rest van de avond droeg ik schoenen met sokken. Ook al maakte de lage uitsnijding duidelijk dat dat niet de bedoeling is.

Ik val in slaap om 22u54 en droom over een leven in een ander universum. Waar de aarde rond de zon draait en de mensen iedere dag absurde dingen meemaken maar het niet doorhebben.

Vandaag was echt absurd.

To do voor een sollicitatiegesprek

  • 47 keer checken of de auto goed geparkeerd staat aan het station. Niets zo vervelend als een parkeerboete waar je nog geen salaris voor hebt.
  • door la mama een grote kaars laten branden in het dichtstbijzijnde bedevaartsoord.  De ambachtelijk geprinte vrouwtjes op de kaarsen hebben namelijk magische krachten. Hoe komt het anders dat ik op al die examens ooit een 10 of meer haalde?
  • tijdens de treinrit naar de gewenste bestemming – ik zat bijna in Blankenberge – de kokerrok nog even openritsen. Je weet nooit hoelang zo’n gesprek duurt hè.
  • bepalen of je perfectionistisch als positieve of negatieve eigenschap zal inzetten.
  • op basis van het slecht geschoren been beslissen of je je linkerbeen over je rechterbeen zal slaan of je rechterbeen over je linkerbeen.
  • bedenken dat plan Z nog altijd een optie is. Met die 8 jaar werkervaring als poetsvrouw willen ze me zeker ergens aannemen om het interieur te onderhouden.
  • op de bel duwen en diep ademhalen.

(Uit het werkzoekersleven gegrepen.)

 

To do voor een sollicitatiegesprek