Hier staat niets

Wanneer je beslist dat even lezen belangrijker is dan even al aan die stapel papieren te beginnen, gaat het mis. Soms moet je dingen leren uit ervaring. Of maak daar maar heel vaak van. Het leven, een leerschool. Ik hoor het ze zo al / nog zeggen. Ik weet dat ik beloofd had niet meer te schrijven na 22u39(?), maar aan de andere kant kan ik gewoon niet meer gaan slapen zonder nog even dag te zeggen. Dag.

Advertenties
Hier staat niets

ToiletKUNST

Kijk, ik ga eerlijk zijn. Als al mijn plannen mislukken, is altijd nog plan Z. In dat geval word ik opnieuw toiletdame. Niet de eerste de beste, wel eentje naar mijn grote voorbeeld: Cristina van de Beursschouwburg.

Al meer dan een jaar ligt er een leeg en veel te duur notitieboekje (van Leuchtturm) in mijn kast. Ik kocht het eigenlijk om er een bullet journal van te maken, maar toen las ik online dat je beter een boekje met lijntjes/vierkantjes kon kopen. Weg 17 euro. Net omdat het zo duur was, twijfelde maanden wat er mee te doen. Problemen die er niet zijn is een van mijn specialiteiten. Vandaag vond ik de oplossing.

ToiletKUNST

Dag 51

Wonderbaarlijk vind ik het. (Nu ik dat woord zo in ’t lang uitgetypt zie staan, denk ik het volgende: wat een raar woord. Het wonder dat gebaard wordt?) We zijn al dag 51 van deze jarige cyclus. Hoera en al! Ik ben er nog, mijn alterego is er nog, de blog is er nog. Oef.

Vandaag was overduidelijk weer zo’n dag van te veel prikkels, laat me even nadenken en alles komt altijd goed. Vooral dat laatste houdt me iedere minuut van de dag overeind. Oké, daar klink ik weer even zwaar alsof ik op het punt sta een depressie in te zakken. Wat niet het geval is. Ik wil gewoon zeggen: doe het gewoon. Niets is voor altijd.

(Maar morgen ben ik hier weer, zoals altijd.)

Dag 51

Dank bij voorbaat

Mindfulness als ik ben, deel ik vanavond met jullie de dingen waar ik vandaag bijzonder dankbaar voor was.

  • La mamma die spontaan de batterij van haar elektrische fiets oplaadt zodat ik er vervolgens weer weken mee kan rijden. Niets zo vervelend als in eerste rijden omdat je schrik hebt dat de batterij het in tweede niet haalt tot thuis, zo’n 700 meter verder.
  • Damiano uit blind getrouwd. ‘Het natte water’ klonk nog nooit zo onnozel en ik vergat even dat ik met hoofdpijn op de zetel lag. En dan zeg ik nog niets over de tweeps op de twitterz.
  • De snor van Robert Johansson, Noorse schansspringer. Heel aerodynamisch en oprecht dankbaar voor.
  • Het naderende weekend.
  • De gigantische onwetendheid waarin ik een week lang verkeerde. Soms is niets weten (of beter: niet weten dan je niets weet) heerlijk, ontspannend, nietszeggend. De afgelopen week was er eentje naar mijn hart en tegelijkertijd had ik tonnen meer willen doen, zien, maken, kijken, roepen, lezen, nadenken, liggen, slapen, langlaufen, scrollen, schrijven, etc.
  • Het leven, you know.

#blessed

Dank bij voorbaat

Ik heb een probleem

Meer is altijd beter, aldus niet nader te noemen streamingdiensten. Series, films en documentaires à volonté en niemand die raar opkijkt bij de emotionele getuigenis van een serieverslaafde bingewatcher om half 4 ’s nachts. Fenomenen van deze tijd. We zoeken afleiding. Druk, druk, druk maar niets zo raar als iemand die enkel de eerste aflevering van Stranger Things kijkt in het weekend dat het volledige seizoen ter uwe beschikking staat. Nu, deze overvloed is mijn probleem niet echt. Ik keek in dit leven al alle seizoenen van Gilmore Girls, Gossip Girl en Girls – je zou gaan denken dat ik een fetish heb voor series over vrouwen of dat het woord girl in de titel gewoon werkt -, maar verder heb ik geen app nodig om bij te houden bij welke aflevering van het laatste seizoen ik gebleven ben. (New Girl heb ik trouwens vrij snel opgegeven.)

Je zou nu kunnen denken dat ik apathisch ben voor goede televisie (niet waar) of dat ik een bijzonder slechte smaak heb (valt niet over te discussiëren). Mijn probleem zit hem in wat er vaak vooraf gaat aan films en series.. het boek. Of beter nog, boeken in het algemeen.

Het is al zeker acht dagen geleden dat ik hervallen ben. De ontwenningskeur had een bijzonder kort effect. (Aka de boete in de bibliotheek zorgt er alleen maar voor dat ik meer boeken uitleen.) Het probleem stelt zich steeds bij een nieuwe lading boeken: waar zal ik beginnen?

(To be continued)

Ik heb een probleem

Gemiste kans: dit had ik moeten doen vandaag

Dan zou er hier misschien iets meer hebben gestaan dan dit zielige zinnetje.

Gemiste kans: dit had ik moeten doen vandaag

Book haul

Met de bibliotheek om de hoek en de e-reader in de kast kon ik het toch niet laten om mezelf vier (!) boeken cadeau te doen. Hard werken moet beloond worden met hardcovers. Hoewel ik nu sta te popelen om Call Me By Your Name van André Aciman te lezen en tegelijkertijd een onbekend aantal boeken leen en lees, ging ik voor de volgende vier titels.

img_20180216_150653-e1518792694238.jpg

The Year of Magical Thinking – Joan Didion

Joan Didion belandde eerder per toeval in mijn virtueel winkelmandje. Achteraf kon ik precies zeggen waarom. 1) omdat het in combinatie met een later vermeld boek enkele euries goedkoper was en 2) omdat Estée Lalonde, mijn spirit animal, het boek vermeldde in een van haar recente video’s. Op de achterflap: “Life changes fast. Life changes in the instant. You sit down to dinner and life as you know it ends.” Op een schaal van één tot dramatisch kan dat al tellen. Jullie horen nog van mij. (Of niet, en dan ben ik waarschijnlijk danig onder de indruk dat ik de rest van mijn leven onder een steen doorbreng. Zou best kunnen.)

Everything I Know About Love – Dolly Alderton

Dolly Alderton is de reden waarom ik naar Amazon.de surfte en een bestelling plaatste. Wanneer de helft van je favoriete podcastduo (The High Low Show) een boek schrijft, zit er natuurlijk niets anders op dan dat boek te kopen, te lezen en hilarisch te vinden. Over dat laatste binnenkort meer. Het boek staat alvast in een of andere bestsellerlijst en Dolly brengt me wekelijks aan het lachen op de loopband dus.. Wat kan er misgaan? (Ik hoop niet al te veel want deze klepper was de duurste van de hoop en je weet hoe dat gaat met boeken die zijn geld niet waard zijn. Toch wel drie werkdagen last van.)

Too Much and Not the Mood – Durga Chew-Bose

Geef toe, die sassy titel alleen al maakt van jou een fervent essayliefhebber. Om nog maar te zwijgen over de cover – de reden waarom mensen, ik inclusief, boeken kopen op gevoel. Het valt me nu pas op dat ik me voor driekwart overgeef aan de goden van de non-fictie, een genre (?) waar ik de laatste tijd wel voor te vinden ben. Durga Chew-Bose, een naam die ik zelf ook wel had willen dragen in dit frivole leven, stelt niet teleur. (Ik heb al vijftig pagina’s achter de kiezen. Of heeft het stiekem iets de maken met de quote van Lena Dunham – mijn favoriete schrijfster waarvan ik nog nooit een boek las – op de achterflap?)

Simon vs. The Homo Sapiens Agenda – Becky Albertalli

Ik zou ik niet zijn als ik dit laatste boek niet gekocht had – full circle moment en al. Volgens Teen Vogue “the love child of John Green and Rainbow Rowell”. Torenhoge verwachtingen dus voor deze Young Adult van Becky Albertalli. Hoe het komt dat ik als 23-jarige helemaal down with the kids, de 15-jarigen der aarde, ben wat betreft laatste leesobsessies? Twitter is always the answer. (Soms denk ik dat ik te oud word voor dit soort boeken, maar dan zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik als kind te weinig boeken heb gelezen. Ay, klaar.)

Don’t call me. Busy reading.

Book haul