Nog zo jong

Zijn we niet allemaal nog zo jong in de ogen van de toekomst? Of in de ogen van iemand die zelfs maar een jaar of wat ouder is dan wij? Had ik maar. Zal ik toch. We zullen het nooit weten. Keuzes zijn er om gemaakt te worden of gewoon aan de kant te schuiven. Dat kiezen we natuurlijk niet zelf. Opdringerig en broodnodig bellen ze aan, maar laat je nooit wijsmaken dat je voor het openen van een excelbestand wifi nodig hebt. Of dat een stereoinstallatie hetzelfde is als een ordinaire radio. Of dat je iets op je neus hebt. (Een bril.) Kies zeker in dat laatste geval voor totale negatie. Hoorde ik nu iets?

Doorgaan is gekozen worden. Uitgekozen, niet uitverkoren. Het lot geeft zijn geheimen niet zomaar prijs. Tip: zuchten helpt! Ik heb het mensen al zo vaak zien doen. Als je maar lang genoeg volhoudt.

Advertenties
Nog zo jong

Dat was het dan

Soms stopt de trein halverwege. Heel normaal. Een klein defect, het grootste toeval en geen meter verder. Met alle moeite van de wereld kunnen we nog afstappen, maar we geraken nooit van het perron af. De trap naar beneden gaat opeens omhoog of de hoek om. We kunnen alleen maar hopen dat de zon schijnt op het uiteinde. Dat we kunnen schuilen voor de vele regen. Dat we niet alleen op de laatste trein naar huis zaten.

Dat was het dan

Mercury is finally out of retrograde

Het leven is weer aan ons. Keuzes zijn niet langer aan de stand van de planeten te wijten (of te danken?). De bal ligt in ons kamp. Beslissingen mogen niet licht genomen worden. Naar de fitness gaan zonder aangepast schoeisel is dan ook af te raden. Net zoals niet op de hoogte gebracht worden van wijzigingen in je uurrooster. Waarom een regenjas aandoen als het zeker niet gaat regenen vandaag? Troosten en doorgaan.

Ben ik dan een echte Gemini? Het derde teken uit de dierenriem, het positief, extravert, beweeglijk luchtteken in mij maakt zich zorgen. Ben ik te oppervlakkig? Zal ik de knoop net niet doorhakken op het allerlaatste moment en me weer bedenken voor het te laat is?

Is het ooit te laat?

Mercury is finally out of retrograde

Heel soms

Ik weet niet goed waarom, maar heel soms. Dan droom ik van een leven zonder huis. De tuin wil ik wel. Hele dagen op blote voeten door het gras. De muggen zitten dan allemaal binnen op hun gemak. Ik loop tegen een nader te bepalen snelheid rondjes in mijn park. De bloemen bloeien waar ze willen. De sterren komen op en de zon gaat onder in mijn tuin.

Maar wat als het weer eens regent in mijn Eden?

Heel soms

Ga even zitten

We moeten elkaar eens iets vertellen. Dat lucht op. Neem een pauze en zet u.

Het leven loopt. Soms zoals we het willen en vaak ook niet. De pakken blijven zitten, maar wij lopen door, blik op oneindig. De oogkleppen vallen pas af als we weer tegen de lamp lopen of met onze rug tegen de muur staan. In ideale situaties kijken we ook even opzij, al komen die maar weinig voor.

Lucht uw hart. Vertel het maar. Alles komt altijd goed.

do u ever take a step back and question literally everything

A post shared by Adam J. Kurtz (@adamjk) on

Ga even zitten

Back in 5 min!

Ik ben zo weer terug, maak je maar niet ongerust. Maar als je het niet erg vindt, blijf ik nog even. Terwijl ik mijn jas wat hoger dichtrits en mijn haarband nog eens rechttrek gaat de zon net dat beetje harder stralen, lijkt de koude stad te ontwaken onder mijn voeten en smaken de apple pie pancakes nog beter dan ze eruitzien. Stockholm doen nog een lentedutje na haar winterslaap.

Ik blijf nog even. Voor de overpriced theetjes die we drinken, de boottochten die we maken en de niet-vertaalde menukaarten. Voor de uren die we lachen en de avonden van zwijgen. Voor de etalages en gezonken schepen. Morgen doen we er nog een schepje bovenop. De kuiten spartelen toch al.

Back in 5 min!

Dag 100 (feest!)

Wie had op 1 januari van dit jaar gedacht dat ik het (meer dan) honderd dagen zou uithouden? Ik niet! Maar kijk, we zijn er al. We zijn al dinsdag 10 april. We zitten al honderd dagen in dit niet meer zo nieuwe nieuwe jaar. Helaas zijn er nog geen honderd posts verschenen – je voelt het al aankomen, die volgende mijlpaal – maar stiekem ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Want gaat het niet echt om de dagen waarop je ‘niets’ doet. Niet schrijven is ook schrijven.

josh-calabrese-527813-unsplash

Wat hebben we geleerd?

Begin gewoon. Het heeft geen zin om een project waar je effectief iedere dag aan wil werken volledig te plannen. Op een dag zal je ’s avonds gezellig met je vriendinnen rond de tafel zitten, al partysnacks etend, en beseffen dat het vijf voor twaalf is. Of een idee dat er in je hoofd zo hilarisch uitzag, werkt toch niet ‘op papier’ (of net wel ‘op papier’ maar niet ‘in de praktijk’). Het gebeurt. Flexibel is het codewoord, loslaten verplicht.

Soms zie ik het leven door een andere bril. Op bepaalde momenten (van sommige dagen) ben ik me bewuster van mijn omgeving. Het zijn die momenten waarop ideeën binnensijpelen. Langzaam. Details beginnen op te vallen. Dingen die je niet kan zien zijn er plots. Denk gemoedstoestanden, tussen de lijntjes, onbedoeld. Complexiteit is mooi. Het gaat voor mij al lang niet meer om dat half uurtje schrijven voor ik in slaap val.

Zie ik er het nut nog van in? Of stop ik maar beter?

Mooi niet. Ja, dat is het antwoord op beide vragen. Het initiële nut is ver zoek want ben ik al een betere schrijver? Komen de ideeën al vlotter? Heb ik mijn woordenschat uitgebreid? Geen idee. Dit was mijn bedoeling. Beter worden. Onderweg kwam ik andere dingen tegen die ik ook belangrijk vind. Rust. Kalmte. Tijd? Soms.

 

Photo by Josh Calabrese on Unsplash

Dag 100 (feest!)